شهر جای ما نیست بیا به کوه بزنیم مثلِ یاغی‌ها ( رضا کاظمی )
قامت تو را دیدم از دور. همان گونه راه میرفتی. رو می گرفتی و چادرت را از زیر پاهایت جمع می کردی.  تو را دیدم از دور دست های دور که دست کودکی خردسال را می فشردی. کودکی که اغشته به تو بود.  انقدر اغشته که گویی فرزند نداشته یا شاید داشته ات بود... تو را دیدم. تو را ندیدم. فقط قامت تو را دیدم با دستانت که غرق شده بود در سردی دستان یک کودک. شاید تو نبودی. شاید زنی، مادری بود که دست کودک خود را در دست گرفته بود. مادری که شبیه تو تو بود. تویی که قرار نبود مادر شوی...
+[ تاريخ دوشنبه ۳ آذر ۱۳٩۳ساعت ۱٢:٢۳ ‎ق.ظ نويسنده ف ر و غ نظرات ()

خرد می شوم در تک تک ثانیه های نبودنت... 

+[ تاريخ یکشنبه ٢ آذر ۱۳٩۳ساعت ۱۱:٤۳ ‎ب.ظ نويسنده ف ر و غ نظرات ()

شبان هنگام همچون یک وحی بر من نازل شو و بگذار سر انگشتانم از بر کند ایات تنت را . بگذار پیغمبری عریان شوم در اغوش فرشته ی وحی خویش . بگذار هم اغوشی مان تبدیل شود به کتابی مقدس . کتابی کامل . بگذار هماغوشی تن های  یک جنسمان دینی شود برای جهانیان .

+[ تاريخ یکشنبه ٢ آذر ۱۳٩۳ساعت ٦:۳۳ ‎ب.ظ نويسنده ف ر و غ نظرات ()

نیستی اما همیشه هستی.

+[ تاريخ یکشنبه ٢ آذر ۱۳٩۳ساعت ٦:٢٤ ‎ب.ظ نويسنده ف ر و غ نظرات ()

مرگ باید شبیه یک لباس عاریه ای باشد . کرایه اش کنی و روی مبل خانه ات جلوی عکس زنت بعد یک خود ارضایی بپوشی اش . زیپش را بالا بکشی تا نفست دیگر بالا نیاید .

+[ تاريخ جمعه ٩ خرداد ۱۳٩۳ساعت ٢:٥٩ ‎ق.ظ نويسنده ف ر و غ نظرات ()

باران که می بارد تو روی تمام شیشه ها نقش می بندی . شبیه آه می شوی . شبیه یک ای کاش .

+[ تاريخ جمعه ٩ خرداد ۱۳٩۳ساعت ٢:٥۸ ‎ق.ظ نويسنده ف ر و غ نظرات ()

شب است و طبق ریاضیات افتضاح من تو دو هزار و پانصد و شصت و دو شب را بی من به صبح رسانده ای .
شاید هم بیشتر .

+[ تاريخ جمعه ٩ خرداد ۱۳٩۳ساعت ٢:٥٧ ‎ق.ظ نويسنده ف ر و غ نظرات ()

شکل لب هایت را دوست دارم

وقتی می گویی

                       آه .

+[ تاريخ شنبه ٢٧ اردیبهشت ۱۳٩۳ساعت ٢:۱۸ ‎ب.ظ نويسنده ف ر و غ نظرات ()

شما سه نفر شبیه یک معجزه اید . شبیه یک سفینه ی نجات در اخرین لحظات نابودی زمین .

 

برای :

سیف الله . پیغمبر . حمید گاو میش

+[ تاريخ دوشنبه ٢٢ اردیبهشت ۱۳٩۳ساعت ۱۱:۳٢ ‎ب.ظ نويسنده ف ر و غ نظرات ()

فردا پوتین هایم را می پوشم . پیاده میروم تا ان سر شهر و فقط داریوش گوش می دهم . یادت هست بوی گندمش را بلند می خواندی . به برادر جان که میرسیدی بغض می کردی . من با برادر جانش جان کندم . با دست های تو اشک ریختم . با بوی گندمش زندگی کردن را اموختم . ان روزها که رفته بودی توی بغض و فریاد های خفه توی گلو جلوی تمام ترحم ها ایستادم و تمام خشم م را با ندیدنت از بین بردم . اما حالا سالیان درازیست که برای سالگرد نبودنت می نویسم . پیاده می ایم تا اخرین وعده گاهمان و ارام روی سنگ های سرد اشک می ریزم . بی هیچ ترسی . بی هیچ حس غریبی . می ایم و در میان اشک هایم با هم بهمن می کشیم و بوی گندم گوش میدهیم . تا ارام شوم . تا سیر شوی از حضورم . تا یادم بماند فرو رفتن سیبل هایت در گوشت نرم کودکی ام وقتی با تمام اشتیاقت مرا می بوسیدی . تنها ترین مرد با یک میم اضافه دوستت دارم .

+[ تاريخ دوشنبه ٢٢ اردیبهشت ۱۳٩۳ساعت ٥:٤٠ ‎ب.ظ نويسنده ف ر و غ نظرات ()

تو میروی و من می مانم با غروب های دم کرده ی یک کویر . تو می روی و نورها به همان سرعت که امده اند می روند . تو میروی و من غرق می شوم لا به لای لباس هایت . میان شلوغی های یک اتاق و نورهای کم سوی یک چراغ . تو می روی و من متوسل می شوم به فلاسک و چایی های سیاه و سیگارهای خشک . تو میروی و من شبیه تمام روزهای تکراری به پایان میرسم .

+[ تاريخ دوشنبه ٢٢ اردیبهشت ۱۳٩۳ساعت ٥:۳٧ ‎ب.ظ نويسنده ف ر و غ نظرات ()