شهر جای ما نیست بیا به کوه بزنیم مثلِ یاغی‌ها ( رضا کاظمی )

مرگ باید شبیه یک لباس عاریه ای باشد . کرایه اش کنی و روی مبل خانه ات جلوی عکس زنت بعد یک خود ارضایی بپوشی اش . زیپش را بالا بکشی تا نفست دیگر بالا نیاید .

+[ تاريخ جمعه ٩ خرداد ۱۳٩۳ساعت ٢:٥٩ ‎ق.ظ نويسنده ف ر و غ نظرات ()

باران که می بارد تو روی تمام شیشه ها نقش می بندی . شبیه آه می شوی . شبیه یک ای کاش .

+[ تاريخ جمعه ٩ خرداد ۱۳٩۳ساعت ٢:٥۸ ‎ق.ظ نويسنده ف ر و غ نظرات ()

شب است و طبق ریاضیات افتضاح من تو دو هزار و پانصد و شصت و دو شب را بی من به صبح رسانده ای .
شاید هم بیشتر .

+[ تاريخ جمعه ٩ خرداد ۱۳٩۳ساعت ٢:٥٧ ‎ق.ظ نويسنده ف ر و غ نظرات ()

شکل لب هایت را دوست دارم

وقتی می گویی

                       آه .

+[ تاريخ شنبه ٢٧ اردیبهشت ۱۳٩۳ساعت ٢:۱۸ ‎ب.ظ نويسنده ف ر و غ نظرات ()

شما سه نفر شبیه یک معجزه اید . شبیه یک سفینه ی نجات در اخرین لحظات نابودی زمین .

 

برای :

سیف الله . پیغمبر . حمید گاو میش

+[ تاريخ دوشنبه ٢٢ اردیبهشت ۱۳٩۳ساعت ۱۱:۳٢ ‎ب.ظ نويسنده ف ر و غ نظرات ()

فردا پوتین هایم را می پوشم . پیاده میروم تا ان سر شهر و فقط داریوش گوش می دهم . یادت هست بوی گندمش را بلند می خواندی . به برادر جان که میرسیدی بغض می کردی . من با برادر جانش جان کندم . با دست های تو اشک ریختم . با بوی گندمش زندگی کردن را اموختم . ان روزها که رفته بودی توی بغض و فریاد های خفه توی گلو جلوی تمام ترحم ها ایستادم و تمام خشم م را با ندیدنت از بین بردم . اما حالا سالیان درازیست که برای سالگرد نبودنت می نویسم . پیاده می ایم تا اخرین وعده گاهمان و ارام روی سنگ های سرد اشک می ریزم . بی هیچ ترسی . بی هیچ حس غریبی . می ایم و در میان اشک هایم با هم بهمن می کشیم و بوی گندم گوش میدهیم . تا ارام شوم . تا سیر شوی از حضورم . تا یادم بماند فرو رفتن سیبل هایت در گوشت نرم کودکی ام وقتی با تمام اشتیاقت مرا می بوسیدی . تنها ترین مرد با یک میم اضافه دوستت دارم .

+[ تاريخ دوشنبه ٢٢ اردیبهشت ۱۳٩۳ساعت ٥:٤٠ ‎ب.ظ نويسنده ف ر و غ نظرات ()

تو میروی و من می مانم با غروب های دم کرده ی یک کویر . تو می روی و نورها به همان سرعت که امده اند می روند . تو میروی و من غرق می شوم لا به لای لباس هایت . میان شلوغی های یک اتاق و نورهای کم سوی یک چراغ . تو می روی و من متوسل می شوم به فلاسک و چایی های سیاه و سیگارهای خشک . تو میروی و من شبیه تمام روزهای تکراری به پایان میرسم .

+[ تاريخ دوشنبه ٢٢ اردیبهشت ۱۳٩۳ساعت ٥:۳٧ ‎ب.ظ نويسنده ف ر و غ نظرات ()

ارام در اغوشت می گیرم . انقدر ارام که از بر کنی تمام بودن هایم را . بته جقه های کنار گوشت را می بوسم . کنار گوشت می خوانم با تو بودن را . می بوسمت . می بوسمت تا مست شوی . غرق شوی در میان دست هایم . چنگ هایم . بوسه هایم . مست می شوی . قایقت می شوم . اقیانوسمان می شود همین فرش های گل قرمز . می رانم تا ساحل . تا ان تخت که با تکان های تو زیرم مواج می شود . ان ساحل که خود جزیره ای می شود بی سکون . بی ریشه و می خرماند درون بیشه زار هایی که هیچ مردی توان ایستادن در ان را ندارد . بیشه زارهایی کبود با افق های بارانی .

+[ تاريخ پنجشنبه ۱۸ اردیبهشت ۱۳٩۳ساعت ٢:٢٠ ‎ب.ظ نويسنده ف ر و غ نظرات ()

مرگ احتمالی من زمانی ست که تو نباشی بانو .

+[ تاريخ یکشنبه ۱٧ فروردین ۱۳٩۳ساعت ۱:۳٤ ‎ق.ظ نويسنده ف ر و غ نظرات ()

با تو می توان بر روی امواج این رختخواب تا بیکران دور سفر کرد .

+[ تاريخ سه‌شنبه ۱٢ فروردین ۱۳٩۳ساعت ٧:۱٥ ‎ب.ظ نويسنده ف ر و غ نظرات ()

شرط بسته بودیم هر کی بتونه رو دیوار جرج خرفت بشاشه و فرار کنه می تونه سوار دوچرخه ی الیوت بشه . چهار تایی با هم رفتیم پای دیوار . زیپ شلوارامون کشیدیم پایین . قرار بود زود بشاشیم و فرار کنیم . اما فرانک بنا کرد به مسخره کردن معامله ی دنی . خوب راست م می گفت معامله ش خیلی کوچیک بود . کوچیک تر همه ی ما . وسط قهقه زدنمون پخش و پلا شاشیدیدم رو دیوار . اما همین که خواستیم در بریم صدای شلیک اومد . فرانک با جیغ و داد خورد زمین .جرج خرفت شروع کرد به فحش دادن . نزدیک بود از ترس بشاشیم تو شلوارمون . زمین پر خون شده بوده . سه تایی از ترس فرار کردیم و چپیدیم تو خونه هامون . شب بابا تو اشپرخانه گفت فرانک تو بیمارستانه . حالش جور نیست . جورج معامله ش زده بود . بد جوری زده بود . فکر کن فرانک دیگه معامله نداره . وای پسر فک کن . حالا مال دنی بزرگ تر از فرانک شده بود . شب تو رختخواب به مسیح قول دادم دیگه معامله ی هیچ پسری مسخره نکنم . ولی نمی تونستم از فکر فرانک بی معامله در بیام . واقعن خنده داره .

+[ تاريخ یکشنبه ۱٠ فروردین ۱۳٩۳ساعت ٢:٠٠ ‎ق.ظ نويسنده ف ر و غ نظرات ()