انگار پیش از عمر خویش زیسته ام . انچنان که مرگ را چون لباسی شایسته ی تن خویش می بینم .( کاف )

صدای تو چون مادیانی سفید سمت پاهای من می تازد . انگشت هایم را می پیماید تا جنگل نم دار میان ران هایم .

+[ تاريخ سه‌شنبه ٢٧ اسفند ۱۳٩٢ساعت ۱٢:٥٧ ‎ق.ظ نويسنده ف ر و غ نظرات ()