انگار پیش از عمر خویش زیسته ام . انچنان که مرگ را چون لباسی شایسته ی تن خویش می بینم .( کاف )

بیا دست هایت را بنداز دور گردنم . پاهای بی رمقم را بکشان تا لبه ی تخت . اول خودت را بالا بکش بعد مرا بکش وسط گودی میان دست هایت . برایم داستان بخوان . موهایم را نوازش کن . هر چند دقیقه یکبار لبانت را بگذار روی پیشانیم ... . اصلن بیا چند پیک عرق با هم بزنیم . سیگار هم بکشیم . پشت سر هم سیگار بکشیم . بیا برگردیم روی تخت . داستانت چه بود ؟؟؟ بیا ادامه اش را بگو . نه ! از اول بگو . تو گلویم یک چیزی گیر کرده . مثل قرص های پایین نرفته . لقمه های گیر کرده . بغض های کهنه . صدایم گرفته تر شده . صدای هو هوی بخاری توی گوشم می پیچه . بزار یک پیک دیگر هم بزنم . سیگار داریم ؟؟؟ کجای ؟؟؟ هووووووی ؟؟ رفتی باز ؟؟؟ چشمان قرمز شده . داغم . عرق ریزان دارم . تب دارم . مستم . تب دارم . لعنتی باز هم تنهاییم گذاشت . تب دارم . هق هق دلم میخواهد . تب دارم ...

+[ تاريخ سه‌شنبه ۸ اسفند ۱۳٩۱ساعت ۱:٥۱ ‎ب.ظ نويسنده فروغ طا نظرات ()