انگار پیش از عمر خویش زیسته ام . انچنان که مرگ را چون لباسی شایسته ی تن خویش می بینم .( کاف )

زنی با چادر سیاه غبار گرفته روی پشت بام بی حفاظ زیر نگاه خیره افتاب و دست های دوره گرد باد . دانه دانه لباس های زیرش را پهن کرد و رفت ... .

+[ تاريخ سه‌شنبه ۸ اسفند ۱۳٩۱ساعت ٥:٢٤ ‎ب.ظ نويسنده فروغ طا نظرات ()