انگار پیش از عمر خویش زیسته ام . انچنان که مرگ را چون لباسی شایسته ی تن خویش می بینم .( کاف )

این کابوس ها پایانی ندارد . بیا دست در خشتک هایمان ببریم و الت های سر خورده یمان را ارام نوازش کنیم تا به یک رویای کوتاه دست یابیم که پایان ش یک انزال زودرس است و یک خواب . خوابی که شاید در ان معشوقه ی مان را در تختخواب دیگری ببوسیم .

+[ تاريخ سه‌شنبه ۳ دی ۱۳٩٢ساعت ٥:٥۱ ‎ب.ظ نويسنده فروغ طا نظرات ()