انگار پیش از عمر خویش زیسته ام . انچنان که مرگ را چون لباسی شایسته ی تن خویش می بینم .( کاف )

زیادی هم که سکوت کنی

کلمه ها یه جایی وسط گلویت تلنبار می شوند ...

درد می شوند ...

بغض می شوند ..

و هیچ انتی بیوتیکی دردش را درمان نمی کند

و تو می مانی درد های بی درمانت !

+[ تاريخ سه‌شنبه ۱۱ بهمن ۱۳٩٠ساعت ۱۱:۱٧ ‎ب.ظ نويسنده فروغ طا نظرات ()