انگار پیش از عمر خویش زیسته ام . انچنان که مرگ را چون لباسی شایسته ی تن خویش می بینم .( کاف )

دلم اشوب است روی لبانم لبخند نقش بسته

دوستش دارم

دوستش دارد

دوستم دا...

مهم نیست...

باید ایمان بیاورم به سنگ ها

به نگاه ها

و هجا کنم از تبار  م ن ع  ش د گ ا ن م

و باور کنم زندگی سخت تر از کابوس هایم است .

+[ تاريخ چهارشنبه ٧ تیر ۱۳٩۱ساعت ٢:٤۱ ‎ب.ظ نويسنده فروغ طا نظرات ()